گاه می شود که دوستی، یاری یا عشقی همراه ات داری، گاه می شود که تمام صداقت و خوبی های دنیا را در او می بینی، گاه می شود که او تمام تلاش اش را برای به -بهترین شکل ممکن- با تو بودن به کار می بندد، گاه می شود که دل در او چنان می بندی که چشمانت بسته می شود؛ چشمانی که باید با آن همه ی زوایای –یک بودن- را ببینی و گاه می شود که باید ساعت ها منتظر اش بمانی تا آن عاشق صادق ات به پای تو برسد چه او اگر چه در دوستی تمام و کمال است و تو مدیون خوبی های او هستی، اما شاید و فقط شاید سقف پرواز تو بزرگ تر از آنی است که در آن خود را اسیر کرده ای!
اگر قرار بود خورشید تمام روز را منتظر بماند تا درخت در پرتو مهربانی او ببالد و بوسه ای از لبان خورشید گیرد، هیچگاه شب فرا نمی رسید تا پرنده روی دستای گرم درخت خواب  پرواز ببیند، فقط فکر کن اگر بنا بود خورشید منتظر بماند!

فیل: مورچه! دوست خوبم و مهربانم، من الان بیشتر از یک ساعت است که اینجا روی تخته سنگ سیاه نشسته ام تا تو بیایی!
مورچه: فیل عزیز، مباد روزی که ناراحتی تو را ببینم! من تمام تلاشم را می کنم اما هر قدم تو را من باید با هزاران قدم بپیمایم.
فیل نشسته بر صخره ای سفید ساعت ها را درانتظار بهترین دوست اش می ماند.

پی نوشت: برای وقتهایی که همه ی حرفها را نمی شود رک و پوست کنده زد.

ترانه را سر می دهم و در پی آوازش روان می شوم، از رهگذر کوچه ها، میانه ی آدمها، جاری درختان، آنجا که عطر خاکش با شبنم سبزه ها آشناست، و آنجا که کرانه ای نیست، راه ها به بی کرانه ها ختم می شود...

ماه چهارده می شود، سرخ به رنگ چشم من
ترانه می شوم روان پی ِ کرانه ام
آی ترانه ی کهن! از کران بی کرانه ات
از کناره های این فشرده نای کشور عزیز
سلام را به گرمی و کوبندگی چنان رسان
که لرزه برعرش زیر پای سست شان فتد
رسان پیام ما که ای شما کشنده ی هوای سینه ها
شما که حبس کرده اید آرزوی لحظه های ما
شما که در خیالتان نسیم نمی وزد تا بروید جوانه ی ترانه ها
شما که با نهال سست ریشه هایتان کشانده اید باغ نسل ما به کام مور و موریانه ها
که ما اگر چه در عدد کم شد است توانمان
نشسته است خوش ثمر بذر فکرمان درون سینه ها
و می تپد قلبهایمان یک صدا اگر چه شاید آمده باشد فاصله ها در میان
چو خواسته ایم از سر شناخت آینده را
کنونمان نیز دست ماست
اگر چه افکنید در حبس بالهایمان.

این چند روزه خبر تجمعات دانشجویان تهران و حواشی آن و بازداشت های مجدد تعدادی از آنها را از وبلاگهایشان که می خوانم، به شدت تحت تاثیر حال و هوایشان قرار گرفته ام. درد سختی است وقتی در بند می بینمشان و از طرفی اتحاد و همدلی مثال زدنی این روزهایشان شیرین است.
اگر چه سرنوشت، دوران دانشجویی مرا اینگونه رقم زد اما دلم درکنار تمامی آنها است و آزادی همکلاسی هایمان را با آنها فریاد می کشم.

حرفهاي ما هنوز ناتمام
تا نگاه مي كني
وقت رفتن است
باز هم همان حكايت هميشگي
پيش از اين كه با خبر شوي
لحظه عزيمت تو ناگزير مي‌شود
آي
اي دريغ و حسرت هميشگي
ناگهان
چقدر زود دير مي‌شود

شاعری که سختی های زمینی را نرم و خواندنی می کرد صبح امروز رفت،قیصر امین پور اینک در آغوش مرگ است، مرگی که به همه ی ما نزدیک است و روزی در آغوش نرم و سبک اش می خوابیم و آوازهایی خواندنی از دیدنی هایمان سر می دهیم. خدایش بیامرزدش که آوازهای خفته اش نرم و لطیف خواهد بود.

هنوز تصور درستی از آنچه در پیش رویمان قرار داشت نداشتم، خورشید پنهان بود و مه صبحگاهی تمام جنگل را پوشانده بود.
به سرعت دوربین رو آماده کردم و قرار بر این شد که به آرامی حرکت کنیم، چشم دوختم به درختان و در پس آنها که تا انتهای دیدم اجازه می داد درخت بود و پوشاندگی مه، فضایی مبهم به مبهمی اسرار یک جنگل، سبز و سبز و سبز...زمین پوشیده از سبزی، آسمانی که سقف اش را به درختان سپرده بود و ما اسیرانی در محیطی ناشناخته یا شاید میهمانانی خوانده که در سحرگاهان فصلی بارانی به ضیافت صبحانه ی حیواناتی دعوت شده بودیم که خوراک لذیذ برگ ها و علف های تازه جوانه زده ی با شست شوی شبنم شیرین صبحگاهی آنها را مجبور می ساخت که ترس از آدمی را دل پنهان سازند و قدمی پیش گذارند تا این ضیافت لذیذ را از کف ننهدند.
با اشاره ی انگشت سبابه ی احسان رو به ژرفای جنگل می کنم، گله ای از گوزنها سر به زیر دارند، از زمان ایستادن تا اولین شات دوربین بیشتر آنها با جستی دوپا به رنگ مبهم جنگل در می آیند.
حرکت می کنیم و اینبار هشیار تر، کنجکاوانه زوایای پنهان را بررسی می کنم، گوزن شاخ بلند با پوست قهوه ای رنگ روشن و خال های سفید و شفاف اش از مقابل ما به سمت دیگر جاده می دود، طاووسی در کنار جاده سر بر افراشته، خروسی وحشی یا چیزی شبیه به آن از لابه لای بوته ها دانه بر می چیند، میمون ها در تمام طول جاده مراغبان جنگل اند و کم کم می فهمم که ازعکاسی هیچ نمی دانم که تجربه ی شکار صحنه های حیات وحش بسی عظیم تر از تمام سبک های عکاسی بوده که تا به امروز از سر گذرانده ام.

در میان سکوت سنگین جنگل در کنار جاده فیل جوانی خرطوم اش را به قامت درختی تکیه داده و برگ های آن را خوراک صبحانه اش می کرد، از کنارش که می گذریم تازه می بینیم اش، می ایستیم و با هیجان زیاد از موتور پائین می آیم... چند قدمی نزدیک اش می شوم که به ناگه روی برگرداند و با چشمان کوچک اش براندازم کرد. سر جایم خشک شدم، هیچ چیز جز فیل جوان نمی دیدم که نه در غل و زنجیر بود و نه نگاهبانی داشت.
خرطوم درازاش را از درخت برکند و به بالا برد و نعره ای آنچنانی سر داد، صدایی از قلبم نشنیدم، گوش هایم سنگین تر از آن بود که صدای فریاد برگرد برگرد احسان را بشنوم... عظیم، وحشی،رام نشدنی و آزاد فیلی در مقابلم بود که گویا با انسان ها میانه ی خوبی نداشت، همین که هیکل بزرگ اش را تکانی داد و قدم از قدمی برداشت پا به فرار گذاشتم و بدون آنکه به پشت سرم نگاه کنم فقط به فکر آخرین لحظه های عمرم بود که قرار بود میان خرطوم دراز فیل جوان صدای خورد شدن استخوان هایم بگوش آید و زیر دست و پایش سنگینی جنگل آزاد و دست نخورده ای را حس کنم تا تاوان تمام ظلم هایی که بشر در حق طبیعت کرده را یکجا بپردازم....خوشبختانه موتور روشن بود و احسان نیز آماده تا با پریدن من بر روی موتور فقط به فرار فکر کنیم که چطور ناشیانه برای یک فیل جوان و تنها ایجاد مزاحمت کرده بودیم  که کمترین جزای آن مرگ بوده است. اینها را وقتی از زبان همسفر هندی مان شنیدم که گویا خطر بزرگی از سر گذشته بود، این که فیل می تواند با سرعت 40 کیلومتر در ساعت بدود و توان حرکتی او در سر بالائی ها به شدت افزایش می یابد.

وقتی کمی نشستیم و استراحت کردیم یعنی عرق سردم را خشک کردم، به یاد آوردم که چندی پیش در جایی روایتی اینگونه خوانده بودم که:
 سه جانور شناس فرانسوی برای تحقیق در مورد فیل عازم جنگلهای آفریقا می شوند. یکی از آنها بعد از یک سال به کشورش بر میگردد و کتابی چاپ می کند به نام "همه چیز در باره فیل". دومی کمی بیشتر تحقیق می کند و بعد از دو سال مراجعت می کند و نتیجه تحقیقاتش را در دو جلد کتاب با عنوان "درباره فیل بیشتر بدانیم" چاپ می کند. اما جانور شناس سوم به مدت پنج سال به تحقیقش ادامه می دهد و در نهایت چهار جلد کتاب در باره فیل به چاپ می رساند تحت عنوان "مقدمه ای بر شناخت فیل".
صد البته که فقط داستان مصداقی در رابطه با فیل ها نیست که هر چه تلاشمان برای بیشتر دانستن افزایش می یابد تازه می فهمیم که هیچ نمی دانیم.
وقتی به خودم آمدم که کجا نشستیم که دوست هندیمون یک کافی تعارفم کرد، یک دکه ی کلبه ای شکل در انتهای جنگل و کارکنانی که در شکل و شمایل شبیه جنگلی ها بودند.با یکی از آنها که کمی انگلیسی می دانست در رابطه با فیل جوان صحبت کردم. حرف های جالبی می زد، مانند اینکه اساس زندگی فیل ها گروهی است و هنگامی که یکی از آنها تنهاست بهتر است به هیچ وجه به او نزدیک نشوید چون احساس ترس زیادی می کند. همیشه بچه فیل ها را در میان گله قرار می دهند و به شدت مراقب آنها هستند واگر  یکی از افراد گله دچار بیماری شود  وتوان حرکت نداشته باشد اعضاء گله  به سراغ اش می روند و با بوییدن،نوازش کردن و ناله هایی محزون  ابراز همدردی می کنند و سعی در بلند کردن آن دارند.
مرد روستایی خاطره ای تعریف کرد از زمانی که گروه فیل ها در حال گذر از کنار روستایی بوده و یکی از بچه فیل ها در چاهی نزدیک روستا می افتاد و پس از تلاش خانواده اش برای نجات او و بی نتیجه ماندنش نیمی از روستا را زیر دست و پای خود له می کنند.
در کنار دکه درخت تنومندی  قرار داشت و بر فراز آن کلبه ای، که شب ها برای خوابیدن و در امان ماندن از حیوانات جنگل بهترین جا برای سکونت بود. با اجازه به بالای آن رفتم و برای لحظه ای در آن نشستم.
از این بالا مناظر روشن تر به نظر می آمد. بوته های نی به اندازه درختان سر به فلک کشیده بودند و در پناه آن طاووس ها و پرنده های رنگ به رنگی که صدای آوازاشان سرخوشی مدام جنگل بود لانه ساخته بودند.
نفس عمیقی کشیدم تا ریه هایم پر از هوای جنگل شود، آرزوی می کردم که کاش ریشه هایم در خاک چنگ می انداخت و مانند این درختان سر به فلک می کشید،ای کاش می شد تن ِ برهنه ی خود را در برابر نسیم و شبنم جنگل عریان می کردم تا از تک تک سلول هایش بذر پنهانی سر از خواب زمستانی بر می آورد و پیوندی می خورد با مفهموم مبهم جنگل که مانند ذات خالق اش مبهم است و ندا سر می داد که این منم اکنون در دل خدا، این منم در خاطر ِ خاموش خداوند بنده ای آزاد، در اوج اقتدار و قدرت، رها شده در بی کران هستی، دف در دست پای کوبان دل از کف رفته ناله از قفس هنجره گریزان، نغمه سر دهم که:
 بر آستان جانان گر سر توان نهادن // گلبانگ سر بلندی بر آسمان توان زد
تمامی آزادی و رهایی رام نشدنی آن صبح دم بر بلندای درخت تنومند جنگلی، مدیون بندگی اوست، که فراموش نشدنی و رهایی بخش است.
دف که بر زمین نهادم بادهای آسمان در میان ما به رقص در آمده بود، دریا میان ساحل روح مان مواج بود و تمامی درختان و موجودات جنگل بی منت در پی دهشی بی پایان از تمام داشته های خود بودند.

از کلبه رویایی که به زمین آمدم با نوشیدن کافی دوم در کنار کارگری زحمت کش لبخند گرم اش را در دل نشاندم تا به ادامه ی راه سفر ساز دل کوک کنم و در دل یاد کنم از کلامش که: الم تر کیف فعل ربک باصحاب الفیل(1) الم یجعل کیدهم فی تضلیل (2) و ارسل علیهم طیرا ابابیل   (3) ترمیهم بحجاره من سجیل (4) فجعلهم کعصف مأکول.
آیا ندیدی که پروردگارت به اصحاب فیل چه ها کرد و چگونه نیرنگ آنان را باطل و نقشه آنان را نقش بر آب نمود ؟! خداوند یکنوع پرنده ای که همچو فوجهای عظیم لشکر انبوهی گروه بندی شده بودند بسوی آنان گسیل داد تا گلوله بارانشان کنند و بدین گونه آنان را کوبید و به صورت کاه جویده شده در آورد.
فیل عظیم، پرنده های کوچکُ کاه جویده شده....

اشتباه می کردم، تصوراتم از تو گر چه با ایمان آمیخته بود اما کمتر اینگونه به بازی تجربه نشسته بود.
 اشتباه می کردم که تو را از خودم اینگونه دور می پنداشتم در حالی که در مجاورتم نشسته ای، نه باز هم اشتباه می کنم تو را در قلبم در نزدیک ترین جایی که می توانی باشی احساس می کنم.
سرشار از مفاهیم می شوم و وقتی نمی توانم برای آنها واژه ها را همانند سازی کنم مانند زلزله زده ای زیر آوار بند بند وجودم زیر فشار مرگ آوری دست و پا می زند و انتظار رهایی را می کشد. اینگونه که تو خود را نزدیک می نمایی باید توانم را نیز بالا ببری و گرنه این مرد خاکی با اندیشه هایی محدود چگونه می تواند بزرگی ابعاد تو را در ساحت دل و دیده خود بنشاند.

"گفت موسی: خدایا من می خواهم تو را ببینم؟ جواب دادی که عزیزم من همه جا هستم چه اصراری بر دیدنم داری؟
موسی بچگی کرد و از سر شوق باز اصرار کرد که علاقه ام اکنون از حد جنون گذشته است و نمی دانی چقدر دلم می خواهد تو را ببینم؟ و تو جواب دادی که مطمئن هستم که نمی توانی این لحظه ی دیدار را تاب بیاوری پس از آنجا که دوستت می دارم پرتوی از وجودم را در کوه جلوه گر می سازم، بیا و تماشا کن مرا.
کوه هزار پاره شد و موسی مست و بیهوش بر روی زمین افتاد... و تو شاید خندیدی و با خود گفتی موسی عزیز من، هنوز من را نشناختی که من نور آسمان ها و زمین ام و تو چه می دانی این نور یعنی چه، اما چه کنم که دوستت می دارم و می خواهم پاسخت را جواب داده باشم که خودم گفتم بخوانید مرا تا بخوانم شما را."

اشتباه می کردم که تو را یک ماه تمام در هر دم و بازدم خواندم بی آنکه اویی که اینگونه خواندش را سهل و آسان کرده چگونه بزرگ است و عظیم، و نمی دانستم که چقدر نزدیک است و چه گوشهایی شنوا دارد.
اینکه فردای یک عید تمام و کمال مرا اینگونه به اعماق هستی اش، آنجا که زلال و دست نخورده دور از همه ی دست کاری های بشری است فرا خوانده است، می خواهد جلوه ای کند تا از اشتباهم دست بردارم و با آگاهی و از سر یقین اسماء بزرگ اش را بخوانم که این تویی قادر یکتا، نور آسمان ها و زمین...

با صدای احسان از روی تخت سنگی که زیر درخت تنومندی بود بلند می شوم، هوا گرگ و میش است و ساعت نزدیک پنج صبح را نشان می دهد. بعد از رانندگی شبانه ای تمام وعیار کمتر از یک ساعت بود که کنار خیابان توقف کردیم تا بچه ها بتوانند کمی بخوابند، در زیر پناه سقف  ایستگاه اتوبوسی در کنار ورودی روستایی چشم ها را بر هم نهادند اما سیمان های سکوی ایستگاه خنک تر از آن بود که بتوانم در کنار آنها بخوابم، بنابر این لحظه ها را غنیمت شمردم و زیر درختی تنومند خلوتی کردم.
در کنار ورودی روستا حوضچه ای ساخته بودند که در میانه ی آن شیر آبی قرار داشت، دست و صورتم را شستم و دوباره روی تخت سنگ نشستم. از هنگامی که به اینجا رسیدیم تا حالا اهالی روستا با ظرف های آب بیش از ده ها بار مسیر طولانی روستا تا شیر آب را طی کرده بودند. زن و مرد برای پر کردن مخزن آب آشامیدنی خانه شان باید از همین شیر آب ظرف های خود را پر می کردند، یکی از آنها بدجوری لیز خورد و با ظرف های آب اش روی زمین ولو شد.
هوا کمی روشن تر شد،با کمی دقت می شد مناظر اطراف را مشاهده کرد. مناظری که در طول شب امکان دیدن آنها وجود نداشت. تا چشم کار می کرد مزرعه ها وباغ های موز و نارگیل و آناناس وجود داشت، بیهوده نبود که در طول شب لحظه به لحظه بوهای معطری در مشام ما می پیچید. اهالی روستا نیز آماده می شدند تا بر سر زمین و کشت وکار خود بروند. ماشین هایی که تمام شب را در کنار خیابان توقف کرده بودند نیز در حال برخواستن از خواب بودند و خود را آماده طی مسیر سفر می کردند.
گروه ما نیز آماده حرکت شد، رانندگی در اولین روز سفر زیر پرتو خورشید پنهان پس ابر، در لابه لای مزرعه های بزرگ ذرت، شالیزارهای بی پایان برنج و باغ های سر به فلک کشیده ی نارگیل رنگ چشمم را سبز کرده بود.
هوا خنک بود اما سرشار از پاکی، تا توانستم نفس کشیدم.
کیلومتری طی نکرده بودیم که در پس تابلوی بزرگی جنگل مه زده ای در برابرمان ظاهر شد. روی تابلو مشخصات جنگل اینگونه نوشته شده بود که : جنگل دست نخورده ای ما بین ایالت کاراناتاکا و کرالا، محل زیست حیواناتی مانند آهو، گوزن، روباه، طاووس، فیل، ببر و....
در ابتدای ورودی ایست حفاظت از جنگل قرار داشت. یکی از محافظان جنگل توصیه کرد که در این لحظه از صبح احتمال رویت حیوانات بسیار زیاد است بنابر این بهتر است مراقب باشید و در طول مسیر به هیچ وجه توقف نکنید و در صورت مشاهده ی آنها بدون ایجاد مزاحمتی با سرعت از کنارشان رد شوید.
 هیجان زیادی داشتم، مواجه با حیوانات آزاد و وحشی که تا پیش از این حتی در باغ وحش هم آنها را ندیده بودم چه رسد به اینکه از میان آنها و از محل زندگی شان گذر کنیم.
پا به جنگل مه آلود گذاشتیم.

* بر گرفته از عنوان " کرالا کشور خود خداست" که توریست ها در سراسر دنیا این سرزمین را با این نام می شناسند.